Όταν όλα πηγαίνουν στραβά, όταν όλα είναι εναντίον μας, όταν συμβαίνουν αρνητικά γεγονότα μαζεμένα, το μυαλό προσπαθεί να απωθεί τις δυσκολίες. Απομακρύνει τις κακές στιγμές και – σχεδόν κωμικοτραγικά – προσπαθεί να κοιτάξει μπροστά.
Με θολωμένο μάτι από την οργή και την τσίμπλα, εφόσον ελάχιστοι προνομιούχοι μπορούν να πλυθούν επί τόσες ημέρες, ξέσπασε στο διαδίκτυο ένα κύμα αγανάκτησης εναντίον της Δημοτικής Αρχής και της διοίκησης της ΔΕΥΑΜΒ. Η οποία αυτές τις μέρες επιβεβαιώνει, με τον πιο επώδυνο για τους δημότες τρόπο, όσα επί ενάμιση χρόνο τώρα γράφουμε. Ότι δηλαδή βρίσκεται σχεδόν σε διάλυση. Τον Ιανουάριο του 2017 ο ιστορικός του μέλλοντος θα το καταγράψει ως το πρώτο ισχυρό σοκ μιας κοινωνίας που ζούσε σε μια απίστευτη αυταπάτη, θαμπωμένη από λαμπιόνια και περιοδεύοντες καλλιτέχνες της «Παραλιακής» και αδιαφορώντας για την κατάρρευση γύρω της. Λίγοι πόντοι χιόνι και κάποιες χαμηλές, αλλά όχι πρωτόγνωρες θερμοκρασίες, έφτασαν για να παραδοθεί η πόλη σε ένα απέραντο χάος και να υποστεί η Δημοτική Αρχή ένα μεγάλο πολιτικό και επικοινωνιακό βατερλό.
Όχι από τα Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία εν πολλοίς ορίζει, αλλά από τους ίδιους τους δημότες. Τους ψηφοφόρους της, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν περιφρονητικά «κυρα-Κατίνες» και «κοπρίτες». Το κάθε τι που πασάρει σαν αλήθεια η Δημοτική Αρχή, σταμάτησε πια να καταπίνεται σαν τροφή αμάσητη.
Ακόμη και για τους τυφλούς υποστηρικτές της, τα τελευταία γεγονότα, που άφησαν ευπαθείς ομάδες, γέροντες, μωρά, επαγγελματίες και νοικοκυριά στο έλεος του Θεού, θα αργήσουν να χωνευτούν. Θα καθίσουν καιρό στον οισοφάγο των κάποτε χειροκροτητών της. Η πραγματικότητα, την οποία έχουν τόσο ταλαιπωρήσει, πλέον εκδικείται.
Με πίκρα, με απόγνωση, με προβλήματα, αλλά αρχίσαμε να ζούμε την επιστροφή στον ρεαλισμό.
Η Δημοτική Αρχή βρίσκει μπροστά της ό,τι έσπειρε προεκλογικά και στα δυόμιση περίπου χρόνια της μέχρι τώρα θητείας της. Άλλωστε την ίδια ανεπάρκεια, άγνοια και πολιτική φαυλότητα δείχνει και σε άλλα ζητήματα που αφορούν στην πόλη. Μόνο που το πρόβλημα που ξεσπά κάθε φορά, δεν χτυπά την πόρτα του καθενός μας. Τώρα που το μεγάλο πρόβλημα χτύπησε την πόρτα όλων, ξέσπασε αυθόρμητα το συσσωρευμένο αίσθημα οργής για την αδικία και την απαξίωση που η Δημοτική Αρχή έχει επιφυλάξει στην πόλη και τους δημότες. Σε αυτές τις συνθήκες, οι εκπρόσωποι του πιο παρηκμασμένου τοπικού πολιτικού και μιντιακού συστήματος προτίμησαν να κρυφτούν. Οι πολίτες ξέρουν πια ότι έχουμε να κάνουμε με μια Δημοτική Αρχή ανίκανη όχι να σχεδιάσει το μέλλον της πόλης, αλλά και να διαχειριστεί μια απλή δυσκολία, όπως ένας χιονιάς. Μια Δημοτική Αρχή που ενώ έχει δυόμιση περίπου χρόνια την ευθύνη για τις τύχες της πόλης, εξακολουθεί να παριστάνει την αντιπολίτευση και να τσακώνεται με, ό,τι κινείται και αναπνέει σε αυτή την πόλη.
*της Κατερίνας Τασσοπούλου
Πηγή
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου